adhd blog adhd volwassenen adhd tips

Hoi, ik ben Melany, 28 jaar en geboren in Rotterdam. Begin 2016 kreeg ik officieel de diagnose ADD/ADHD. Inmiddels woon ik twee jaar op mijzelf in Ridderkerk, samen met mijn dementerende poes Brandy. Ik studeer Psychologie en wil Forensische Psychologie gaan studeren, in verband met wat mijn autistische broertjes is aangedaan. Op dit moment werk ik als klachtenbehandelaar bij een verzekeraar en probeer ik iedere dag opnieuw, mijzelf te blijven ontwikkelen. De ene dag zonder en de andere dag met medicatie.

Sinds mijn diagnose schrijf ik over mijn leven met ADHD. 

Door mijn studie ben ik heel wat zelfkennis rijker. Ik ging mijzelf vragen stellen als: waarom vergeet ik zoveel? Waarom bedenk ik altijd al honderden scenario’s die mogelijk toch niet zullen plaatsvinden? Waarom ben ik na 10 minuten een studieboek lezen al afgeleid? Mijn hersenen denken onbewust en bewust over alles na. Het stopt niet. Ontspannen, wat is dat?

Ik wist het zeker. Alleen stond het nog niet op papier. Sinds februari 2016 weet ik officieel dat ik ADHD heb. Zo ben ik vanaf het begin open geweest over het hebben van ADHD, want ik geloofde er heilig in dat dit mij verder zou brengen. Ik word toch altijd al raar gevonden.

Zo voel ik mij al heel mijn leven. Onbegrepen, raar, een buitenbeentje.

Maanden lang heb ik geworsteld en was ik opzoek naar soortgelijke ervaringen. Zo kwam ik terecht op ADHDvrouw en nam ik het initiatief om mijn eerste blog te plaatsen. Na enkele blogs heb ik wederom de stoute schoenen aangetrokken en werd ik door ADHDpositief gevraagd of ik dit maandelijks wou gaan doen. Sinds 2 april 2017 heb ik nu ook mijn eigen website. Mijn doel is om bij onwetende mensen meer bewustwording te creëren en herkenning bij mensen met AD(H)D. Ik hoop door middel van mijn blog je te inspireren waardoor je je kwetsbaarder durft op te stellen, meer van jezelf gaat houden en je inspiratie vindt om je dromen te verwezenlijken.

Mijn grootste kracht is open en kwetsbaar durven zijn, maar tegelijkertijd is dit een struikelblok

Niet iedereen zal je kunnen begrijpen of willen accepteren. Wat een ander van je vindt, is niet belangrijk. Jezelf volledig durven zijn en accepteren is het mooiste cadeau wat je jezelf kan geven. De stempel ADHD heeft mij na al die jaren eindelijk antwoord gegeven op het ‘anders denken en voelen’. Nu ik eindelijk weet waarom ik ben zoals ik ben, kan ik mijn gedragingen en gedachten beter relativeren. Maar alles heeft een keerzijde. Er zijn momenten dat ik mij onbegrepen voel en huilend op de bank zit omdat die storm in mijn hoofd nooit meer zal verdwijnen. Eerder dacht ik dat ik de 5 fases van rouw door moest staan. Ontkenning, woede, onderhandelen, depressie en aanvaarden. En klaar is kees.

Nee, dit is geen proces of rouwfase. Dit is mijn brein. Dit ben ik.